ภาวินทร์ ⓘ
@pawinsdw
#SDW_commu ภูวเนตร ฤทธิกาลกุล┆วิทย์-คณิต ม.6
อืม.. เขาพูดอะไรผิดไปไหมนะ แล้วศิลาทำไมหน้าแดงขึ้นมาขนาดนั้นละ ไม่สบายหรอ ไม่สิหรือที่เขาชมไปเมื่อครู่มันจะแปลก.. ขยับไปใกล้ "ศิหน้าแดงจัง โอเคไหม เราพูดอะไรไม่ดีรึเปล่า ขอโทษนะ" ถามเสียงค่อย เจือไปด้วยความไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงมีทีท่าที่เปลี่ยนไป ทว่าเขากลับละสายตาไม่ได้ เผลอมองจ้อง ยิ่งเข้ามาใกล้ก็เห็น.. ไฝชัดขึ้นด้วย .... คนหน้าแดงไม่ได้มีแค่คนเดียวแล้ว
กำลังยืนมองไปทางอื่นเพราะเลี่ยงการสบตากับคนเพราะแบบนั้นจะบอกว่าเหม่ออยู่ก็ไม่ผิด พอโดนสะกิดก็หันไป ในจังหวะเดียวกันกับที่อีกฝ่ายแกล้งหลอกให้ตกใจ .... ใบหน้ายังคงเรียบเฉยเหมือนเดิม แต่นิ่งไปแล้ว เขาตกใจกว่าที่คิดอีก.. "..." ใช้เวลาสักพักกว่าจะตอบเรื่องไอศกรีม "เอ่อ.. อือ" "แต่ซื้อมาเผื่อแล้ว.. รสอะไรหรอ" บางรสเขาก็กินได้ แต่บางรสมันแสบคอไปหน่อยเลยไม่ชอบ..
เจ้าตัวก็หยิบมือถือมาถ่ายเหมือนกันเพราะแบบนั้นเลยไม่ทันได้ตั้งตัวตอนที่โดนศิลาถ่าย แต่จะตกใจแต่ก็ยอมรับเลยว่ามันไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร แต่ในเครื่องศิลามีรูปแบบไหนบ้างเขาก็เดาไม่ออก.. "คิดว่าน่าจะหวานอร่อยนะ" กำลังจะตักมากินแต่ว่าศิลาก็ยื่นป้อนมา แม้มันจะเป็นสิ่งที่อีกฝ่ายทำเป็นปกติ แต่คงมีแค่เรื่องประมาณนี้ที่เขาไม่ชินเสียที เขานิ่งไปน้อย ๆ แล้วค่อย ๆ ขยับตัวเข้ารับคำขนม +
/นี่หรอคือกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ขณะรีบกินข้าวที่บ้านก็รู้สึกถึงสุภาษิตบางอย่างถึงมันจะไม่เกี่ยวกันเลยก็ตาม/
/มองตามที่ลีลาทำ เพราะเป็นผู้หญิงทำรึเปล่ามันเลยดูน่ารัก? เขาลองจินตนาการตัวเองในท่าตามที่เธอทำก็ได้แต่ถอนหายใจ "อืม..." เขายกแขนขึ้นมาไปไว้ด้านหลังข้างนึง แล้วชูสองนิ้วแทน "แบบนี้? ก็ได้เหมือนกันแหละ" ( น่ารักครับ )
"รู้สึกอยากกินไอติมจัง" ความรู้สึกแล่นผ่านมาโดยที่ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ทั้ง ๆ ที่ปกติก็ไม่ชอบกินของหวานแท้ ๆ
[ story ー 1 ] | 20:00 น. เอ้อระเหยอยู่นานจนดึกดื่น คิดเสียว่ากลับบ้านไปก็คงพ้นจากคนนั้นแล้ว อา.. ไฟห้องนั้นยังติดอยู่เลย ... ไม่อยากกลับเลย