Yukito❄️ | 1-C | แบตต่ำ
@msg-yukito
อาเมะมิยะ ยูกิโตะ | Amemiya Yukito | 雨宮 幸翔 1-C | 17Y | 67/183 | หอพักฤดูหนาว | วิถีเหมันต์ คาร์ขี้แยก้อนพลังลบ ทัก โค โรล เวิ่น > 24/7 () > Mostly OOC , ผปค. pfp : head : Lala Linn ผปค.แอคทีฟไม่เป็นเวลา+แรงน้อย Doc : Account for #MSG_Commu
แกร๊บ!! เสียงหักของกิ่งไม้ที่เจ้าตัวเหยียบเข้า และอาจจะคูณดาเมจเพิ่มเพราะสติฟุ้งซ่านของเจ้าตั- ทำเอาสติกระเจิงหายวับ มือที่เย็นเฉียบคว้าเข้าที่คนใกล้ตัวแน่น ใบหน้าก้มงุดลง และหลับตาปี๋ตัวสั่นริกๆ แบบนี้พอจะเป็นคำตอบสำหรับคำถามของคุณได้รึเปล่า?
#MSG_Natsumatsuri โรลปิด w/ @msg-ennae.bsky.social เสียงหริ่งเรไรยามค่ำ กับแสงไฟสีชาทีกระทบลงใบหน้า แม้ว่าดวงอาทิตย์จะลับขอบฟ้า แต่รอบกายกลับยังดูอบอุ่นสมกับเป็นคืนฤดูร้อน เกี๊ยะไม้กระทบพื้นแว่ว เด็กหนุ่มเดินไล่เคียงตามรุ่นพี่ไปอย่างเก้ๆกังๆระหว่างที่เดินทอดไปยังลานไผ่โดยที่เจ้าตัวปิดปากเงียบเชียบ +
( แวะมาแปะภาพวันเกิดยูกิโตะค่ะ! 17 ปีบริบูรณ์แล้ว แต่ก็ยังกินเค้กเลอะเทอะอยู่นะเนี่ย >< )
เขาค้อมตัวลงพลางเอามือหยิกแก้มตัวเองพอให้มีสติ แต่เพราะผิวซีดๆทำให้แก้มขึ้นเป็นรอยแดงจ้ำที่ข้างแก้ม "ไม่เป็นไรครับ.." ก่อนที่จะมองไปยังมือที่ยื่นมาข้างหน้า พลางส่งสายตาสงสัย "ค ครับ?" ดูจะลังเลนิดหน่อย แต่คุณก็ยื่นมาแล้ว..? เลยยื่นใบหน้าเข้าใกล้มือของอีกฝ่ายยิ่งขึ้น จริงๆก็ได้กลิ่นมาตั้งแต่ตอนถูกลูบเมื่อกี้แล้ว แค่ไม่แน่ใจ "มาจากมาโทมิซังนี่เอง.." "เป็นดอกอะไรหรอครับ?"
#MSG_HELPkamimochi | ป่ารอบหมู่บ้าน เด็กหนุ่มเดินไปรับ..ต้นอ่อน? และออกเดินเข้าป่าตามลำพัง แม้ว่าในขณะที่เขามองไปที่มันจะรู้สึกแปลกพิกล แต่เจ้าตัวก็นำมันลงดินอย่างปลอดภัย(?) หลังจากที่เขาจัดการกับการนำต้นอ่อนลงดินเสร็จสิ้นเจ้าตัวก็หยิบขอนไม้ ก่อนจะวนอยู่ในป่าซักพัก เอ..นี่เขาหลงอยู่รึเปล่าน่ะ..? (แวะมาลงโมเม้นแบบเลทๆค่ะTTTT)
เจ้าตัวยกยิ้มจนดวงตาโค้งแทบจะปิด และไม่ทันที่คุณจะได้เซ็นด้วยซ้ำ..เขาก็ "ข ขอบคุณนะครับ!" เขายื่นกระดาษนั่นให้กับคุณ และเฝ้ามองคล้ายกับสุนัขยามรอให้ใครมาให้อาหาร(?)
แต่ขาเจ้ากรรมดันไม่เป็นใจเอาซะเลย.. ทำให้เขาล้มลงหน้าคว่ำไปที่พื้น โชคยังดีที่ไม่ล้มทับเด็กหญิงคนนั้น.. แต่ว่า..เจ็บจังเลย..นะ... "อืออ....." "ขอโทษนะครับ.." เขาพยายามดันตัวเองขึ้นและมองไปทางคุณ "เป็นอะไร..ไหมครับ.."
#MSG_nyugaku | ย้อนเวลา | ช่วงล่าลายเซ็น โรลปิด w/ @msg-shippo.bsky.social ในขณะที่หลายๆคนได้รับลายเซ็นแทบจะครบหมด เด็กหนุ่มที่ยืนเดียวดายอยู่กลับมองแผ่นกระดาษที่ถูกเซ็นไปได้เพียงหนึ่งครั้งด้วยความหดหู่ 'อา...แย่แล้วสิทำยังไงดีนะ' และในขณะที่กำลังยืนคิดเจ้าตัวก็ได้เห็นเด็ก(?)หญิงตัวเล็กพุ่งตรงมาทางที่เขายืนอยู่ ????!!????!!!?? ต้องหลบแล้วสิ...!!
แค่ก้มลงมาหน่อยก็จะเห็นเด็กตาแป๋วจ้องพื้นกับใบหน้าสีแดงฉานตัดกับผิวซีด ไหล่ของเขาสั่นเหมือนกับมือที่ เขายกมือขึ้นลูบๆอกของตัวเองเบาๆเหมือนปลอบ(?) รู้สึกแปลกๆอาจจะเพราะไม่ได้ถูกชมมานานแล้วรึเปล่า แล้วมันยังทำให้นึกถึงคุณแม่อีก.. ทำให้..นิยามความรู้สึกตอนนี้ไม่ถูก จะว่าดี..ก็ไม่..จะว่าแย่..ก็คงไม่ใช่เหมือนกัน เขาเงียบไปชั่วครู่.. ก่อนจะรีบตอบคุณราวกับเพิ่งหลุดจากภวังค์ (+)
(เอนนะคุงแกล้งๆเห็นเป็น4ช่องทีนะคะ😭) เจ้าตัวชะงัก.. ก้มใบหน้าลง แล้วผงกศรีษะตัวเองเบาๆอย่างเลิ่กลั่ก "ค..ครับ" ไม่รู้ว่าตอบเรื่องไหน แต่บางที..คงจะเป็นทั้งหมด? คนตัวสั่นยื่นกระดาษในมือให้กับคุณ ปีกหมวกก็ยิ่งบังใบหน้า..จนไม่รู้ว่าสีหน้าของเขาเป็นยังไงไปแล้ว.. "..." "ขอบคุณนะครับ.." เขาเว้นช่วงหนึ่งลมหายใจ ก่อนจะเอ่ยเสียงสั่นๆ "ผมเหมือนกับ..คุณแม่น่ะครับ"
เขาค่อยๆเดินเข้าหาอย่างกล้าๆกลัวๆก่อนจะพูดขึ้นด้วยเสียงสั่นๆ "ค คือว่า..ผมรบกวนได้รึเปล่าครับ..?"
เขาใช้เวลาอยู่นานกว่าวงเวทจะออกมาสมบูรณ์ และเมื่อเสร็จสิ้น เขาก็สัมผัสได้ถึงสายตาแปลกๆจากคนรอบข้าง ' อะไรน่ะ.. ' ' ผมทำไรผิดพลาดรึเปล่า.. ' ร่างมายาที่หดเหลือเพียงหนึ่งร้อยเซนและเกินมาไม่ถึงคืบ รีบวิ่งไปรับของที่ระลึกที่ทำเอาจิตใจเขาหดหู่ซะยิ่งกว่าเดิม ' น น่ากลัวจังเลย ' TT
#MSG_bunkatsu ท่ามกลางเสียงพูดคุยและเสียงรองเท้ากระทบดังในตึก ยังมีเด็กคนนึงนั่งอุดอู้หดเหี่ยวอยู่ซักมุมนึงของโรงเรียน ...ทั้งเข้ามาปีแรก ....แถมยังเลือกชมรมไม่ได้ .....แล้วก็ยังไม่กล้าเข้าไปคุยกับคนอีก "เห้อ.." (มาแปะโมเม้นช่วงนี้ค่ะ!)
แล้ว..ความลังเล..ความสับสน..กับเสียงในใจ.. มันเกี่ยวกับ..ผีเสื้อยังไงนะ เขายืนจ้องอากาศที่ว่างเปล่าอย่างเหม่อลอย พยายามเชื่อมโยงทุกอย่างเข้าหากัน "เอ่อ.." "ครับ..?" "อ่ะ..หมายถึงล่าลายเซ็น..ใช่ไหมครับ..?" อาจจะเพราะไม่มีเวลาให้คิดเรื่องอื่นเท่าไหร่ ทำให้ความประหม่าเหมือนถูกฝนชะจนแทบไม่เหลือ "เอ่อ..สักครู่นะครับ" "ถ้าอันที่ตรง..ก็..คนที่ติดโบว์ครับ..?"
(555555555555555555 คิคิกคิกกคิกคิ หนีไม่รอดหรอกเจ้าหนู โดนป้าจับอมแน้)
ส่วนของรางวัลล่าลายเซ็นเสียดายไหม? ก็คงจะไม่ขนาดนั้น..? แค่ใจมันเจ่บ อยู่ดีๆก็รู้สึกกระทบใจจี๊ด น้ำตาจะคลอเบ้า "..ไม่เป็นไรหรอกครับ" "จริงๆ..ก็แค่ยังไม่ครบ..น่ะครับ.." เสียงเขาสั่น
เหมือนกับพวกของแจกฟรีในซุปเปอร์รึเปล่านะ..? และเหลือบขึ้นมองคุณอีกที ก็เหมือนอยู่นะ..(?) "..อืม" "อา..." เหมือนจะใช้เวลาตัดสินใจนิดหน่อย.. "..." "..ถ้างั้นก็..รบกวนด้วยครับ"
#MSG_สลับเพศ "..." "..ขอโทษนะคะ" ( แอบมาลงรูปยูกิโตะร่างซีค่ะ🥺 รู้ตัวอีกทีก็หลายเป็นยูกิโนะจังไปซะแล้ว เหมือนเดิมทุกอย่างยกเว้นส่วนสูงที่หดเหลือ163..ค่ะ )
. . . เขาหยิบใบเซ็นลายเซ็นของคุณขึ้นมา ก่อนจะใช้ใบหน้าเข้าใกล้กระดาษจนแทบมุด "ช่อง..ช่องขวาบน" "อาเมะมิยะ..ยูกิโตะ" เขาบ่นพึมพำทวนขณะจรดปลายปากกาบนกระดาษ "ร..เรียบร้อยแล้วครับ.." เขานำมันส่งคืนเจ้าของ และเผยตัวอักษรคันจิหน้าตาเรียบๆ.. "ขอบคุณครับ.." (?)
( บอกเค้าทีว่านี่ฝันไป😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭)
#MSG_nyugaku [ ช่วงงมหอยฮามากุริ ] แม้ว่าปลายผ้าคลุมจะแตะลงผืนน้ำทะเล แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้สนใจกับมันสักเท่าไหร่ ยูกิโตะยังคงมุ่นอยู่กับการตามหาหอยหอยฮามากุริที่เข้าคู่กัน และตอนนี้ก็ผ่านมาเกือบสองชั่วโมง แต่เจ้าตัวก็ยังไม่เจออันที่ตรงกับวิถีของตัวเองสักที จนตอนนี้..น้ำตาที่พยายามฮึ้บเอาไว้ตั้งแต่ช่วงที่เดินเข้าโรงเรียนนี้มามันก็เริ่มจะเก็บเอาไว้ไม่อยู่ซะแล้วสิ..
#GSM_slooflirpa "ฟุ-" "ให้ตายสิ มีแต่พวกขี้แพ้~" (ติ๋มขี้แพ้ > หนุ่มปากเสียขี้เหยียด😣)