Kujo Reiji | Y1
@reiji-skz
#SKZ_Commu 九条 玲司 - คุโจ เรย์จิ 1 年 | 176/58 | 16 Y
เรย์จิกดชัตเตอร์ลงตามจังหวะที่คุ้นเคย เพียงเสี้ยววินาทีหลังเสียงชัตเตอร์ดังขึ้น ภาพตรงหน้ากลับซ้อนทับกับความทรงจำบางอย่างที่ไม่เคยมีอยู่ในหัวของเขา ยังเป็นเมย์คนเดิมกับรอยยิ้มที่ไม่ต่างจากตอนนี้ เพียงแต่บรรยากาศที่โอบล้อมกลับแตกต่างออกไปราวกับเป็นคนละช่วงเวลา ภาพนั้นปรากฏขึ้นเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกคุ้นเคยที่อธิบายไม่ได้ +
เรย์จิพลิกนกกระเรียนในมือด้วยความสงสัย ก่อนจะคลี่มันออกแล้วอ่านข้อความข้อในนั้น "หัวใจ?" เขาเงียบไปครู่หนึ่งเพื่อตั้งคำถามกับตนเอง เขามีสิ่งนั้นอยู่มั้ยนะ "ถ้าไม่นับคืนพวกนั้น คงจะมีล่ะมั้ง" ก็ยังรู้สึกเจ็บได้อยู่นี่
ในเมื่อมีขนมหวานอยู่ตรงหน้าแบบนี้มีหรอที่คนชอบขนมหวานแบบเขาจะพลาด "อร่อยจัง" "ขอซื้อเพิ่ม กลับไปกินที่ห้องได้มั้ยนะ"
“ไม่ว่าเมย์จะอยู่ในอารมณ์ไหน…” คำพูดนั้นเว้นช่วงไปครู่หนึ่ง ดวงตาลุ่มลึกยังคงสบกับอีกฝ่ายไม่ละไปไหน น้ำเสียงถูกกดให้แผ่วลงจนกลายเป็นเสียงกระซิบ “เมย์ก็เป็นคนแรกที่ผมจะเลือกครับ” คนเดียวที่เขาจะไม่ยอมปล่อย... ให้อยู่เพียงลำพัง
[โรลปิด | วันหยุด | หน้าหอพักชาย ] @tokisa-skz.bsky.social เรย์จิในชุดลำลองแปลกตา ยืนทอดสายตามองไปที่ทางเดินเป็นระยะๆ เพื่อมองหาคนที่ตนนัดไว้ ก่อนจะหยิบกล้องโพลารอยด์ตัวใหม่ออกมาจากกระเป๋าออกมา ถ่ายภาพดอกไม้หน้าหอพักฆ่าเวลา เขาย่อตัวลง ปล่อยเส้นผมยาวที่ปกติมัดไว้ให้ปลิวตามแรงลมอย่างไม่ใส่ใจ ขณะที่นิ้วเรียวจัดการกล้องอย่างคล่องแคล่วราวกับทำมาเป็นพันครั้ง
(เด็กหนุ่มผู้ยากจนข้นแค้นจากการกินข้าวโรงอาหารเพียงอย่างเดียว และยืมเงินจากเพื่อน เป็นอิสระแล้ว)
ถึงกล้ามเนื้อจะดูไม่คุ้นเคยกับการตกปลามาก่อนในชีวิต แต่มีหรือที่คุโจ เรย์จิ จะยอมแพ้ "Coryphaena hippurus!" เรย์จิตะโกนลั่น หลังยื้อกับเจ้าปลาตัวโตอยู่นานกว่าสิบนาทีจนสภาพแทบดูไม่ได้ "ใช่ตัวที่คุณซาคาโมโต้บอกว่าขายได้เป็นล้านมั้ยนะ" "ถ้าใช่ ฉันก็รอดแล้วน่ะสิ ฮ่าๆๆๆ" เขาหัวเราะร่าอย่างพอใจ ดูเหมือนว่าเงินค่าขนม 200 เยน ที่นำมาลงทุนเช่าเบ็ดจะไม่เสียเปล่าแล้ว
#SKZ_roleplay [โรลเปิด | แยกรูท | หลังเลิกเรียน | ลานซากุระ] เรย์จิที่ดูเงียบขรึมผิดปกติ หยิบกล้องโพลารอยด์ที่เพิ่งได้รับมา ตรงดิ่งมาที่ลานซากุระ หวังว่าการถ่ายรูปจะช่วยให้ความรู้สึกถูกกดรัดคอที่ยังคงเด่นชัดราวกับมันเพิ่งเกิดขึ้นจริง จางหายไปได้ แสงสุดท้ายของวันย้อมทุกอย่างให้นุ่มนวลราวกับความฝัน เมื่อกลีบสีอ่อนปลิวไปตามลม เรย์จิจึงยกกล้องขึ้น กดชัตเตอร์ถ่ายภาพนั้นไว้ +
#SKZ_HigetsuDay2 ทุกอย่างดำเนินไปราวกับความฝันคืนก่อน ในความคิดของเรย์จิ แตกต่างเพียงแค่อาวุธในมือ และเสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นมา เรย์จิวิ่งตามเสียงนั้น จนพบเข้ากับใครบางคน ดวงตาสีแดงก่ำของเรย์จิจับจ้องไปยังคนแปลกหน้า ซึ่งถืออาวุธเช่นเดียวกับเขา ความเงียบงันนำมาซึ่งความคิดที่ผุดขึ้นมาในหัว นี่คือความจริงหรือความฝันกันนะ ไม่แน่ใจเลย +
"ขอบคุณนะครับ" ถึงจะชอบขนมหวานเป็นพิเศษแต่เรย์จิก็ยังคิดแล้วคิดอีก ว่าควรจะกลืนของตรงหน้าลงท้องไปรึเปล่า ...ทำไมหน้าตาดูแปลกๆล่ะ แต่ถ้าอีกฝ่ายตั้งใจทำ จะบอกว่าน่ากลัว ก็คงจะเสียใจแย่ เรย์จิจึงได้แต่ยิ้มรับมันมาแต่โดยดี อยากได้อย่างอื่นจัง...
เรย์จิที่ใช้เวลาทำผมนานกว่าปกติ กึ่งเดินกึ่งวิ่งลงจากหอพัก เพื่อมาหาคนที่ตนนัดเอาไว้ และเมื่อมองเห็นอีกฝ่ายอยู่ไม่ไกล เขาก็ไม่รอช้าที่จะเร่งฝีเท้า เพราะกลัวว่าจะทำให้อีกฝ่ายต้องรอ "อรุณสวัสดิ์ครับ" เจ้าตัวยกมือขึ้นทักทายอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มเหมือนเคย "รอนานรึเปล่าครับ"
"อะ..เอ้ะ" เมื่อเห็นใบหน้าบึ้งตึงของอีกฝ่าย เขาก็สงบปากยืนตัวเกร็งทันทีตามสัญชาตญาณ ...น่ากลัวจัง นี่เขาคงไม่ได้พูดมากจนอีกคนรำคาญเข้าหรอกนะ ถ้าทำอีกฝ่ายโมโหขึ้นมาคงจะไม่โดนต่อยใช่มั้ย เรย์จิได้แต่ยิ้มเจื่อนแล้วกรีดร้องอยู่ในใจโดยไม่กล้าพูดอะไรต่อ ถ้ามีใครผ่านมาล่ะก็ ช่วยฉันทีเถอะ
เรย์จิยันตัวลุกขึ้นตามอีกคนก่อนจะปัดฝุ่นที่เกาะตามตัวออกไป "ไม่ทำไมหรอกครับ แค่ตัวเล็กน่ารักดี" เขาโน้มตัวลงส่งยิ้มให้อีกฝ่ายพร้อมคำชมที่ดูคล้ายจะเป็นการกวนประสาทซะมากกว่า "ที่พูดมาก็จริงครับ" "แต่ผมคงต้องเรียกเมจิ๋วไปก่อน จนกว่าจะสูงกว่านี้นะครับ"
เรย์จิไม่ได้ดึงมือออก เพียงแต่ปล่อยให้นิ้วสัมผัสแก้มอีกฝ่ายอยู่แบบนั้นสักพัก "ต้องไปอยู่แล้วครับ" "เมย์อุตส่าห์เรียกนี่นา" พอเห็นว่าอีกฝ่ายยิ้มออก เจ้าตัวก็คลี่ยิ้มกลับอย่างโล่งอก "ยิ้มออกแล้ว" "รู้สึกดีขึ้นแล้วใช่มั้ยครับ"
"200 เยน" "200 เยนหรอ" เรย์จิพึมพำอย่างเหม่อลอยกับเหรียญในมือ นี่มันคือเงินปกติที่นักเรียนควรจะได้ใช่มั้ย "ค่าขนมเดือนแรก...เขาพูดว่า'เดือน'ใช่มั้ย" "ฉันได้แค่ 200 เยน" "แค่ 200 เยน" ให้ตายเถอะ ยังไงก็ไม่พอ.....
เรย์จิยิ้มบางๆ ก่อนเอ่ยแนะนำตัวบ้าง “ คุโจ เรย์จิครับ อยู่ปี 1 ครับ ” “ยินดีที่ได้รู้กจักครับ รุ่นพี่โยรุฮาระ” เขาเดินอ้อมไปด้านหลัง แล้วเริ่มจัดการกับเส้นผมสีดำสนิทอย่างคล่องแคล่ว ราวกับทำแบบนี้มานับไม่ถ้วน เรย์จิรวมผมไปด้านข้าง ม้วนเป็นวงกลมหลวมๆ ก่อนปล่อยชายผมให้ทิ้งตัวลง เป็นทรงเดียวกับที่เขาทำในตอนนี้ “เสร็จแล้วครับ” “ฮ่าๆ ดูเหมือนผมจะมีแฝดด้วย"